Biografie
Muziek loopt als een rode draad door het leven van Myriam West. Al op jonge leeftijd ontwikkelde zij een grote liefde voor piano en zang, geïnspireerd door artiesten zoals Alicia Keys, Ray Charles, Aretha Franklin en Norah Jones. Als tiener won zij zowel de voorronde als de landelijke finale van de Kunstbende. Op haar negentiende werd haar zelfgeschreven nummer The Gods Must Be Crazy gekozen als titelsong voor de film Ik omhels je met duizend armen, gebaseerd op het gelijknamige boek van Ronald Giphart. Naar aanleiding daarvan tekende zij een contract bij Universal Music.
Vervolgens studeerde Myriam jazz zang aan het Rotterdams Conservatorium, waar zij afstudeerde met een 9. Tijdens haar carrière trad zij op op gerenommeerde podia en festivals, waaronder het North Sea Jazz Festival. Ook volgde zij een deel van haar masteropleiding in New Orleans, waar zij samenwerkte en optrad met onder anderen Ellis Marsalis.
Na Myriams terugkeer in Nederland bracht zij samen met producer Bart van Poppel haar debuutalbum From Now On uit. Kort daarna werd zij geselecteerd als Radio 2 Talent en bereikte ze de finale van het televisieprogramma De Beste Singer-Songwriter van Nederland, waarna vele optredens op radio, televisie en podia als Paradiso en TivoliVredenburg volgden.
Naast haar werk als uitvoerend muzikant heeft Myriam sinds 2015 een eigen lespraktijk en is ze gediplomeerd muziektherapeut.
I’m Not Asking for the Moon
Mijn meest recente release is I’m Not Asking for the Moon: een persoonlijk lied voor en over mijn zoontje Wybren, die is geboren met epilepsie en een onbekende genetische afwijking. Ik nam het nummer op op een prachtige boerderij in Brabant, samen met Jasper van Damme (Wybrens vader), Jorn ten Hoopen, Thomas Pol en Frank Jonas. De bijzondere videoclip werd gemaakt door singer-songwriter Mark Lotterman.
Ik schreef dit lied in een periode waarin ons leven volledig op z’n kop stond. Toen Wybren tweeënhalve maand oud was, kreeg hij plotseling zware epileptische aanvallen. Na veel onderzoeken in het ziekenhuis kregen we te horen dat hij een onbekende genetische afwijking heeft en dat de toekomst erg onzeker was. Het was een intens verdrietige en verwarrende tijd. Het schrijven van dit nummer hielp mij om mijn gevoelens een plek te geven.
Voor mij gaat dit lied natuurlijk over Wybren, maar tegelijkertijd wil ik het opdragen aan alle kinderen en ouders die te maken krijgen met verdriet, onzekerheid of een leven dat anders loopt dan verwacht.
Gelukkig gaat het nu goed met Wybren. Hij is inmiddels negen jaar oud, zijn aanvallen zijn grotendeels onder controle en hij is nog altijd even vrolijk als altijd. Hij praat nog niet, maar hij kan met hulp kleine stukjes lopen. Daarnaast is hij gek op muziek — en I’m Not Asking for the Moon is nog steeds één van zijn favoriete liedjes. Ik hoop dat het nummer ook iets bij anderen mag raken.